Mindstyle

Terug naar het ‘oude normaal’ | column over de coronacrisis

‘Mevrouw, wilt u uw OV-kaart over het plastic-schot naar mij toe gooien’? – roept de conducteur terwijl hij mij vol wanhoop in de ogen kijkt. Prima, zeg ik. De man scant mijn kaart en mikt hem vervolgens terug over het plastic-tennisnet. Stiekem moeten we allebei grinniken, want deze situatie is te gek voor woorden. Wie had dit ooit zien aankomen?

Er zitten vijf mensen verspreid over deze treinwagon. ‘Een gekke situatie dit hè’, mompelt een oude man aan de andere kant van de coupé. ‘Ja, dat kun je wel zeggen’, roep ik terug. In de hoek staat een gefrustreerde agent om de boel in de gaten te houden. ‘Je mag elkaar niet aankijken als je het tegen  elkaar hebt. Hierdoor verspreid je wellicht de moleculen van het virus’, zegt de agent pissig.

Een oorverdovende stilte valt als een doek over de treincoupé. Plotseling voel ik een kleine kuch opkomen, vanuit mijn keel. Met alle kracht probeer ik het weg te slikken. Volgens mij heb ik last van hoest-schaamte, een kwaaltje die gratis meekwam met het virus. Menig Nederlander heeft er al mee te maken gehad, en dit prachtige woord zal wel weer in het woordenboek verschijnen.

Ik kruip weer terug in mijn té warme beschermingsvest met mondkap, zet mijn koptelefoon op, en tuur uit het raam. Ik geniet van de warme zon aan de blauwe hemel, die met vlagen naar binnen schijnt. De sociale wereld is donkerder dan ooit, terwijl de buitenwereld helderder is dan ooit tevoren. De mosgroene bomen dansen in de wind en de vogels vliegen in grote groepen langs. De natuur herstelt zich, of nou ja, probeert het in ieder geval. Wij daarentegen, botsen allemaal tegen een dikke muur aan. Want wat is onze samenleving nou zonder stoffige kantoorbanen, samenwerken met mede-studenten of een kopje koffie doen met ouderen in het verpleeghuis.

Onze samenleving ligt stil, al een aantal maanden. Wie had dit ooit verwacht? Wie had ooit verwacht dat het dagelijks leven een andere wending zou krijgen? Dat gebeurde alleen in films. In sommige opzichten lijkt het zelfs normaal te worden. Het nieuwe normaal. Het leven speelt zich nu veelal online af en deels buiten, in de natuur. Wanneer ik weer mijn dagelijkse rondje loop, skeeler, fiets of hardloop. Ik was altijd al een buitenmens, maar ik ben nu meer buiten dan ooit. Dat is het enige voordeel wat ik uit deze crisis haal. Verder is het natuurlijk helemaal ruk.

Ik zet mijn koptelefoon af en hoor een zachte miauw van mijn kat, Lizzy. Ik ben weer terug in mijn eigen kamer. Voor even zat ik in mijn dagelijkse trein, onderweg naar mijn studie. Maar dat zal nog wel even duren. Ik hoop dat we snel weer terug kunnen keren naar normaal. Het oude normaal.

Beeld: Pexels

5 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: