Reizen

Dagboekverslag Marrakesh: slenteren door de souks en een dagtrip naar Aït-Ben-Haddou

Vorige week verbleef ik met een vriendin in de magische Marokkaanse stad, Marrakesh. We deden veel nieuwe indrukken op in de stad en we namen deel aan twee avontuurlijke dagtrips door het binnenland. Door middel van dit dagboekverslag, praat ik je een beetje bij over mijn ervaringen in dit bijzondere land. Lees je mee?

Dag 1: aankomst in Marrakesh

Na tweeënhalf uur treinen naar Eindhoven Airport en drieënhalf uur vliegen, kwamen Esther en ik aan in Marrakesh. De eerste stap uit het bedompte vliegtuig, voelde direct aan als een warm bad van 27 graden. Heerlijk, zo even een weekje er tussen uit. Weg van ons koude, tenenkrommende, natte kikkerlandje. Na vijf keer door de paspoortcontrole te zijn geweest en een Coronaformulier te hebben ingevuld, met alleen een kruisje (heb je Corona, JA of NEE), gingen we op zoek naar onze taxi. Van te voren hadden we er een gereserveerd via ons hotel, dus dat moest wel goed komen, dachten we. Maar nee hoor, tussen alle 80 chauffeurs die een kartonnen bordje omhoog hielden, stond ons hotel er niet bij. Misschien is hij te laat? Dachten we. Dus we bleven nog een uurtje wachten. Ondertussen kregen we contact met twee Vlaamse meiden die ook met smart aan het wachten waren op hun vervoerder. Zij hadden ook geen succes. Uiteindelijk besloten we om een random taxi te nemen naar het hotel. Aangezien het geen ultiem toeristenseizoen was, wilde iedere chauffeur ons graag wegbrengen. We kozen voor een wat oudere man, en spraken een vaste prijs af van 200 dirham (ongeveer 20 euro). Deze man liep plotseling weg, om iets te overleggen met iemand. Waarom? Geen idee!

En daar stonden we dan weer, als Nederlandse pakezels tussen de Marokkanen. Na wat agressief geschreeuw over en weer tussen de chauffeurs, liep er een andere taxichauffeur naar ons toe die ons zo snel mogelijk weg wilde brengen. Met andere woorden, hij kaapte ons weg voor de neus van de oudere man. Onze koffers werden in rap tempo in de achterbak gesmeten en vervolgens schreeuwde de man ‘yallah yallah’, en maakte hij een gebaar dat we in moesten stappen. Wát was dit komisch. Ondertussen werd er énorm geschreeuwd over en weer tussen onze chauffeur en de andere taxichauffeurs. Vervolgens reden we met gierende banden en keiharde Arabische muziek de stad binnen. Nu kon het avontuur pas écht beginnen, wat een ervaring was deze binnenkomst alleen al. En we zijn door deze man, enorm afgezet qua prijs trouwens. Maar goed, dat drukte de pret niet.


Eenmaal aangekomen in ons hotel, kregen we een warm welkom. De vriendelijke man achter de receptie verontschuldigde zich voor het ontbreken van de hoteltaxi, dus we kregen een upgrade voor onze kamer. Direct toverde hij een stadsplattegrond tevoorschijn en begon hij enthousiast over zijn stad te vertellen. In onze kamer trokken we onze Nederlandse vliegoutfit uit en verschenen we weer beneden in échte zomerse Marrakesh outfits. Ons hotel (Hotel Central Palace), lag dichtbij het Djemaa El Fna plein. Dit is het meest centrale plein van Marrakesh, en tevens het grootste plein. Overdag staan hier vooral kraampjes met smoothies en iedere avond wordt deze plek omgetoverd tot een chaotische plek met talloze eetkraampjes, verkopers, circusartiesten en muzikanten. Een indrukwekkende plek dus voor een eerste avond. We keken dan ook onze ogen uit en overal gebeurde wel iets.

We werden veel aangesproken door verkopers en we mochten bijvoorbeeld de acts niet filmen, tenzij je fooi gaf. Het is niet sociaal-geaccepteerd om geen fooi te geven aan de locals, dus zorg dat je klein muntgeld bij je hebt. Wij gingen hier de fout in, doordat we alleen briefgeld bij ons hadden. Hierdoor hebben we dus gedurende die week best veel geld opgemaakt aan fooi. Maar dat gaf ons ook weer een goed gevoel, omdat je die mensen er weer wat blijer mee maakt. Bovendien hebben zij het harder nodig dan wij. Die avond aten we een traditionele tajine met heerlijk brood bij een klein restaurantje dichtbij ons hotel. We wilden immers niet in het donker nog door de vele straatjes zwerven.

Dag 2: slenteren door de souks

Gewoonlijk word ik best vroeg wakker, dus ook deze dag sprong ik vroeg uit de veren. De warme zon schemerde al door de kieren van mijn raam en Esther lag nog diep te slapen. Ik besloot om mijn pyjama te verwisselen voor een zomerse jurk en het dakterras te bezoeken met mijn camera. De stad ontwaakte heel relaxt en de vogels zongen het hoogste lied. Daarnaast rook ik de geur van vers brood en kreeg ik eigenlijk wel trek in een ontbijt. Na het maken van tig foto’s, liep ik weer terug naar de hotelkamer. Esther was nog steeds aan het dromen, dus ik maakte haar wakker, haha. Aangekleed en wel, vertrokken we allebei met een dagrugzak en een camera richting de stad. We ontbeten aan de rand van het Djeema El Fna plein in het Afrikaanse zonnetje. Ik denk dat we hier wel twee uur hebben gezeten (een vakantie mag ook wel een béétje relaxt zijn natuurlijk).

Hierna begon onze tocht door de vele souks die de medina rijk is. Op internet zegt men dat je moet uitkijken dat je er niet verdwaald. Dus we waren best alert en zijn geen een keer de weg kwijtgeraakt. Vraag trouwens nooit zomaar de weg aan een random persoon op straat, vaak willen ze er dan geld voor hebben. In een winkeltje of restaurantje kan je wel de weg vragen, en helpen ze je maar al te graag. Het bezoeken van de vele souks met alle smalle steegjes vol kleuren, geuren, kruiden, katten, mensen, stof, spullen en scooters, was voor ons een hele belevenis. We werden door iedere verkoper aangesproken en velen waren in voor een gezellig praatje. We hebben dus veel interessante gesprekken gehad met de Marokkanen en we kregen veel waardevolle tips. Na een bezoek aan de stoffige straatjes, liepen we door naar het wat minder toeristische gedeelte van de medina. Zo maakten we kennis met een ‘berbermarkt’ en liepen we naar binnen bij een leerlooierij. De stank op deze plek vergeet ik nooit meer en we waren er ook snel weer weg. Toch bijzonder om dit eens meegemaakt te hebben. Die avond aten we op een prachtig dakterras met uitzicht over het centrale plein, luisterend naar Arabische achtergrondmuziek door de vele straatmuzikanten.

Dag 3: een dagtrip naar Aït-Ben-Haddou

Het idee was om alleen de stad Marrakesh te bezoeken, maar we hoorden van veel mensen dat het nóg leuker is om er een paar dagtrips bij te boeken. Vijf volle dagen voor deze stad is best veel en daarnaast zie je ook nog wat van het prachtige land. Vandaag bezochten we Aït-Ben-Haddou, een middeleeuwse stad met lemen huisjes gebouwd tegen een heuvel. De kans is best groot dat je deze wonderlijke kasba herkent uit een aantal films, want het diende als decor voor onder andere Game Of Thrones. Deze stad ligt in de uitlopers van het Marokkaanse Atlasgebergte en is best een eind rijden vanaf Marrakesh, namelijk vier uur, als het mee zit tenminste.

Rond 7:30 uur werden we bij ons hotel opgehaald door de taxichauffeur. Hij liep voor ons uit en we haalden andere reizigers op, die dezelfde dagtrip hadden geboekt. Uiteindelijk stapten we met ongeveer acht mensen, waaronder twee hilarische koppels uit Cyprus, een Japanse meid en een stel uit Italië in het tourbusje. De hobbelige rit door het Atlasgebergte kon beginnen. Al na een halfuurtje kreeg ik last van wagenziekte, dus ik hield een zak op schoot, voor het geval dat. En ja hoor, als een hogedrukspuit kotste ik in het supermarktzakje. Om mij heen werd er direct geschreeuwd en binnen een minuut stond het busje aan de zijkant van de weg. Ik moest uitstappen en gooide de smerige zak naar buiten (moest wel, er waren geen prullenbakken). Van alle kanten kreeg ik koekjes en water aangeboden, zodat ik een beetje kon aansterken. En ik mocht naast de meelevende chauffeur zitten, zodat ik een betere coördinatie had. Dit hielp énorm. Vanaf dat moment had ik geen last meer, en had ik ook nog eens de mooiste plek om te fotograferen vanuit het raam. Ondertussen werden we vermaakt door de hilarische koppels uit Cyprus. Een van hen, had zich ‘verkleed’ als local en noemde zichzelf ‘Mohammed’. Hij stond middenin het busje te dansen en zong allerlei liedjes. Wat een figuur was dat. Ondertussen probeerde ik constant een gesprek aan de knopen met de chauffeur over zijn land, maar veel zinnen begreep hij niet helemaal.

We stopten op de mooiste plekken met uitzicht en reden vervolgens weer verder door het droge, woestijnachtige landschap met palmbomen en kamelen. Na vijf uur hobbelen kwamen we aan in Aït-Ben-Haddou. We kregen een random gids toegewezen en liepen in vrij rap tempo door het stadje. Telkens wanneer wij foto’s maakten, schreeuwde de gids ‘yallah Niederland’ (opschieten of kom op Nederland). Hier moesten wij natuurlijk keihard om lachen. De mensen uit Cyprus vonden het ook grappig en konden het niet laten, om hier weer op te reageren. Het stadje zelf was heel kleinschalig en bijzonder om eens geweest te zijn. De kleuren van leem vielen bijna weg in de omgeving en overal zag je kunstenaars en verkopers van sieraden en kleding. Helaas hadden we geen tijd om even rustig door het stadje te slenteren, want constant moesten we door lopen.. dat is wel het nadeel van zo’n tour met een gids.

Na afloop aten we een heerlijke traditionele maaltijd bij een restaurantje waar de tourguide een deal mee had. En we liepen ook nog verplicht tien minuten rond bij een tapijtzaak met ongezellige gymzaal verlichting. Uiteindelijk kocht niemand daar wat, want tja, hoe neem je in godsnaam een tapijt mee in het vliegtuig? Ze zien je al aankomen op Eindhoven Airport. Maar wat was dit een gezellige, interessante dag, vol gelach. Na een bezoek aan dit indrukwekkende stadje, reden we door naar het nabijgelegen filmstadje ‘Ouarzazate’. We keken hier rond voor tien minuten en daarna begon onze vijf-uur durende terugreis. Gelukkig waren we bij schemering weer terug in Marrakesh, anders waren de wegen te gevaarlijk om te begaan. Denk aan: afgronden, rollende stenen van bergen, loslopende geiten en hobbels. Wat mij trouwens opviel tijdens deze dagtrip, is dat je vaak mensen in hun eentje zag lopen in the middle of nowhere. En veel kinderen speelden gewoon dichtbij de weg.


Na een aantal dagen vol nieuwe indrukken en een museum aan foto’s, sliepen we weer als een roos in het hotel. De dagen die hierop volgden, beschrijf ik in mijn volgde blogartikel. Want inmiddels is dit alweer een boekwerk geworden. Wil je meer foto’s zien? Neem dan een kijkje op mijn Instagram of persoonlijke Facebook.

4 reacties

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: