Reizen

Dagboekverslag Marrakesh: paleizen en dagtrip Ourika Valley

Vorige week vertelde ik hoe ik mijn eerste dagen ervoer in het chaotische Marrakesh. Nu typ ik weer lekker verder, want er valt nog genoeg te vertellen. Op dag vier gingen we weer op verkenningstocht door de stad zelf en op de laatste dag bezochten we Ourika Valley.

Dag 4: bezoek aan de paleizen

We sprongen rond tien uur uit de veren. Even rustig de dag opstarten met een lekkere, maar mierzoete kop Marokkaanse thee en een traditioneel ontbijt. Tenminste daar hadden we zin in en het stond immers op de menukaart. ‘We serveren vandaag geen ontbijt, wel een omelet met kaas’, zei de ober. Esther antwoordde: ‘doe mij dan maar een omelet met kaas’. En zo dronken we thee met een kaasomelet, genietend van de zon, boven het Djeema El Fna plein. Lekker mensen kijken en even stilstaan bij het moment. Want ook dat is belangrijk. Niet alleen op reis, maar ook in Nederland. Zo maak je fijne momenten veel bewuster mee en onthoud je het beter.


Na het ontbijt brachten we een bezoek aan het EL-Badi paleis. Het fotogenieke overblijfsel van wat ooit een luxe paleis was, is omgeven door hoge muren en veel sinaasappelbomen. Bovendien is het de ultieme broedplek voor ooievaren, want die zagen we daar volop. Binnen in het paleis loop je door allerlei smalle gangetjes met her en der wat voorwerpen achter vitrage. We liepen door naar het dakterras en keken uit over de stad met als achtergrondgeluid het middaggebed.

Hierna liepen we door naar het Bahia paleis. Dit was weer een heel ander soort plek en de toeristen vlogen je om de oren. Nergens konden we normaal een foto maken, of er stond al weer een oor of lip van een Engelsman of Aziaat vastgelegd in de hoek van de foto. Maar desalniettemin was het een indrukwekkende plek om te bezoeken. De kleurrijke en gedetailleerde tegeltjes bedekken het paleis en de tuinen staan vol met de mooiste planten. In iedere kamer staat een openhaard en de plafonnetjes zijn een creatief meesterwerk. Ik ben dan ook blij dat we deze plek hebben bezocht.


De rest van de dag struinden we door de stad en kochten we allebei een super gaaf leren tasje. Normaal gesproken ben ik hier niet écht voor, maar je kan niet alles goed doen in het leven. Dus ik besloot om er voor te gaan. Het leer in Marokko is extra goedkoop en je kan ook nog eens afdingen. Dat is hier gebruikelijk. Je krijgt trouwens meer respect van de verkoper als je afdingt, dan wanneer je direct akkoord gaat met de prijs. Dus we kochten twee tasjes voor 445 dirham (ongeveer 22 euro per stuk). Ondertussen hangt deze nieuwe aanwinst in mijn kamer, en ruikt mijn kamer naar een leerlooierij..


Na een aantal terrassessies en tig gesprekken met Marokkanen, liepen we weer richting de souks. Door verschillende mensen werd ik aangesproken met de vraag of ik Arabisch spreek en dat ik op een berber lijk. Wellicht door mijn donker geverfde haar? En iemand omhelsde mij zelfs en riep: ‘sister from another mister’. Hierna wilde hij met mij op de foto. Later in de middag belandden we in een klein winkeltje van een vriendelijke, maar iets te opdringerige jongeman. Hij verkocht allerlei natuurlijke producten waaronder, zeepjes, parfum en lippenbalsem. Hij smeerde de producten op onze handen en probeerde Esther zelfs te kopen voor kamelen. Daar zal haar vriend, Felix, niet heel blij mee zijn. Maar voor ons was het een komische ervaring.
Die avond aten we op het mooiste dakterras waar we tot die tijd hadden gegeten. We keken naar de zonsondergang met de moskee op de voorgrond en de nodige kiekjes konden natuurlijk niet ontbreken. Het was een heerlijke warme dag en we genoten van het zonnige klimaat, de palmbomen en de gemoedelijke sfeer in de stad.

Dag 5: dagtrip naar Ourika Valley

Vandaag werden we rond half tien opgehaald door een chauffeur en haalden we de rest van reizigers gezamenlijk op. Dit keer beleefden we een avontuurlijke dag met een Duits stel en een stel uit Kroatië. Gezellig, die afwisseling wel. De vriendelijk lachende , 75-jarige chauffeur deed enorm zijn best, om het ons naar de zin te maken. Zo vroeg hij constant of hij een foto moest maken van ons en konden we tijdens de rit aangeven waar we wilden stoppen. Zo lief. Deze man had ook helemaal geen haast en had duidelijk een passie voor zijn vak als ‘tourguide’. De omgeving waar we door heen reden was groen, fris en vol van kleur. Totaal anders dan de woestijn-achtige trip naar Aït-Ben-Haddou. De rit was ook een stuk minder lang, namelijk anderhalf uur heen en terug.


We stopten onder andere bij een berberfamilie waar we hun ouderwetse lemen huisje bekeken en wat aten. De lieve opa van het gezin, brak een vers brood in acht gelijke stukken. En we kregen Marokkaanse muntthee. Ondertussen probeerden we een gesprek aan te knopen en meer te leren over de leefomstandigheden van deze mensen. Deze familie bestaat uit zes personen, waaronder een baby van twee-maanden oud. Iedereen slaapt in dezelfde kamer en de bedden waren opgeklapt in banken, waar wij op zaten. Dit raakte mij best wel diep, aangezien wij hier als ‘rijke’ toeristen gewoon even aapjes komen kijken. Deze mensen worden eigenlijk gewoon gebruikt als attractie, omdat toeristen willen zien hoe zij leven. Hartverscheurend vond ik het. Natuurlijk gaven we deze familie fooi en bedankten wij ze uitvoerig voor hun gastvrijheid.
Toen wij naar buiten liepen, zagen wij de volgende acht toeristen alweer klaarstaan. Dit is zo’n grote inbreuk op hun privacy. Maar aan de andere kant heeft deze familie hierdoor wel meer inkomstenzekerheid. Want veel Arme Marokkanen laten hun jonge kinderen, spullen verkopen op straat. Denk bijvoorbeeld aan tissues. Jonge kinderen worden hiervoor gebruikt om medelijden op te wekken bij de toeristen. Maar wanneer je geld geeft, houd je dit probleem alleen maar in stand. Dus geef geen geld aan jonge kinderen die werken of bedelen op straat. Hoe vreselijk het ook is om te zien.
Na op visite te zijn geweest bij de berbers, reden we door naar de Ourika Valley. Het groene landschap veranderde in een rotsachtige omgeving met kleine riviertjes, restaurantjes aan de zijkant, een waterval en kleine winkeltjes. We stapten uit en kregen een gids toegewezen die we steeds moesten volgen. In eerste instantie leek het een klein compact groepje, waarmee we de vallei zouden bekijken. Maar niets bleek minder waar.. Om de hoek stonden nog tig groepen te popelen om de wandeling te maken. Massatoerisme, gadver. Als er iets is waar ik een hekel aan heb, zijn het grote groepen mensen die hetzelfde doen.


Met de massieve menselijke gang terroriseerden we het natuurgebied. We liepen in rap tempo over de stijle rotsen en bij gevaarlijke afgronden kreeg je een hand toegereikt van een gids. Na drie-kwartier zwoegen, werden we gedropt bij een terras waar we verplicht een drankje moesten nuttigen. En een sfeermakende muzikant kwam ook nog even buurten. Als ik het zo bekijk, was deze dagtrip één grote opgezette attractie. Maar goed. Desondanks hebben we een prachtige dag gehad, waarin we veel nieuwe dingen hebben gezien. Een avontuurlijke wandeling met als hoogtepunt de waterval en authentieke huisjes, gebouwd tegen een rots.


Op de terugweg aten we nog een warme maaltijd aan de oever van een kleine rivier en reden we door een overweldigend kleiachtig landschap. Op deze plek liet ik me weer lekker gaan met mijn camera. Rond 18:00 werden we afgezet bij ons hotel. We aten een kleine avondmaaltijd op een dakterras en toen was deze dag, vol nieuwe indrukken, weer ten einde gekomen.

Dag 6: de laatste zonnige ochtend & terugvliegen naar Nederland

Rond 08:00 uur schreeuwde de wekker ons wakker. Nog een laatste ontbijtje in de heerlijke zon, en daarna zitten we weer in het vliegtuig terug naar ons zielige Nederland, waar het tegenwoordig altijd herfst is en winter niet eens meer bestaat. Zoals je wellicht weet, ben ik een ultiem zomermens. Maar als het dan winter is, mag het van mij ook wel écht winter zijn. Lekker schaatsen op een flinke laag natuurijs bijvoorbeeld. Of van die metersdikke sneeuw, waardoor je je huis niet meer uit kan. Maar goed, ik wijk énorm van het onderwerp af. Inmiddels zit ik weer een dikke week in Nederland. En wacht ik met smart op het zomerse lenteweer.


Heb jij mijn vorige artikel over Marrakesh al gelezen?
Bye bye, oh volg jij La Bella Bora al op Facebook en op Instagram?

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: