Travel

Esther Riemens: ‘In mijn eentje fietste ik 3000 km door Amerika’

Esther Charlotte Riemens (20) maakte op haar achttiende een indrukwekkende soloreis. Ze fietste van Vancouver, Canada naar San Diego in de VS. In drie maanden tijd legde ze ruim 3000 km af met temperaturen van 40 graden. Esther vertelt in dit interview haar bijzondere en avontuurlijke verhaal.

Een fietsreis door Amerika

Esther: “Ik was achttien toen ik voor het eerst alleen op vakantie ging naar Denemarken. Niemand van mijn vrienden wilde mee, dus ging ik maar alleen. Ik sliep in hostels en dat was een geweldige ervaring, daar ontmoette ik zó veel mensen. Ik besloot om vaker alleen te reizen. Na mijn VWO examen had ik drie maanden vrij. Ik wilde iets nuttigs doen, werken kan ik ook de rest van mijn leven. Er is zoveel wat de wereld mij te bieden heeft waarom zou ik dan altijd op dezelfde plek blijven?

Toen ik naar buiten bracht dat ik van Vancouver naar San Diego wilde fietsen, kwam er zó veel op mij af. Mensen die ik niet kende gingen mij uit het niets berichten sturen, omdat ze hoorden dat ik dit wilde doen. Ik was helemaal niet op zoek naar deze aandacht. In de belangstelling staan is namelijk niets voor mij. Het leverde dusdanig veel aandacht op dat ik besloot om er een stichting aan te koppelen, de Monicares Foundation. Een stichting die zorgt voor Zwolse gezinnen die het moeilijk hebben als gevolg van kanker of een andere ongeneeslijke ziekte.

Naarmate de tijd verstreek, kwam de reis steeds dichterbij en mijn vader vond het lastig om mij los te laten. Mijn moeder was hier gelukkig wel heel makkelijk in. Ze vond het wel belangrijk dat ik alles goed uitzocht van te voren, dat deed ik . Ik zocht alles tot in de details uit en ik schreef belangrijke dingen op. Eenmaal begonnen met de route hield ik me niet meer aan mijn zorgvuldig uitgedachte plan. Mijn reis begon in Vancouver en bij aankomst hoorde ik veel goeie verhalen over Vancouver Island, dus direct op mijn eerste fietsdag gooide ik al mijn hele roer om. Ik liet alles heel erg aan het moment over en vertrouwde op mezelf.

Doorzettingsvermogen

Bijna iedere dag fietste ik rond de 100 km, soms wat minder en soms meer. De tweede dag kreeg ik het gevoel alsof ik dood ging. Het was zo zwaar, mede dankzij mijn bagage natuurlijk. Maar ik gaf niet op, dat kan ook niet. Je bent soms in the middle of nowhere. Ik had een dag en dat was de meest helse dag ooit. Die dag beklom ik een berg. Zes uur lang was ik onderweg met temperaturen van 40 graden, mijn zware bepakking en ik had dit natuurlijk nooit eerder gedaan. Je kan je hier ook niet bepaald op voorbereiden in Nederland. Iedere vijf minuten moest ik afstappen om op adem te komen.

“Ik liet alles heel erg aan het moment over en vertrouwde op mezelf”

Om de motivatie te behouden hield ik steeds in mijn hoofd dat alles wat omhoog gaat ook weer omlaag gaat. En zolang ik blijf fietsen kom ik er vanzelf. Na een rampzalige klim van zes uur was ik dan eindelijk op de top en binnen twintig minuten was ik alweer beneden. Zo snel gaat dat dus.

Gastvrijheid

In Vancouver zijn er geen wegen die te begaan zijn met de fiets. Overal rijden de auto’s meer dan 100 km per uur. Op een gegeven moment was er een viaduct waar ik doorheen moest. Het was heel smal. Er reden alleen maar auto’s en vrachtwagens en die kunnen je natuurlijk niet passeren. Dus ik veroorzaakte een lange file achter mij. Daar fietste ik dan. Als Nederlands meisje op de fiets met alle zware bepakking. Er werd constant getoeterd door mensen die ongeduldig waren en niet wisten waarom er een file was. Gelukkig had ik een hele lieve trucker achter mij die mij enorm aanmoedigde. Hij schreeuwde vanuit zijn raam: “Good girl, you’re doing a great job!”

Toch stopte ik halverwege eventjes om uit te rusten langs de kant. Een vrouw in een vrachtwagen ging stil staan en begon een praatje met mij te maken. Ze zei ze zelfs: “weet je wat, gooi je fiets maar achter in mijn truck. Dan kom je maar met mij mee, dan gaan we gezellig lunchen met mijn gezin. Dan breng ik je morgen naar de ferry met mijn dochter en vanaf daar kan je makkelijker fietsen. ” Jeetje wat gastvrij dacht ik. Ik kan mensen best goed inschatten, dus ik vertrouwde haar en gooide mijn fiets bij haar in de truck.

Eenmaal aangekomen bij haar huis kreeg ik een uitgebreide lunch en mocht ik zelfs blijven slapen. Niemand uit het gezin keek er ook vreemd van op en ik was meer dan welkom. Door dit soort dingen heb ik tijdens mijn reis geleerd wie ik kan vertrouwen en wie niet. Gedurende mijn avontuur ben ik nog nooit lastig gevallen en ik heb ook geen enge dingen meegemaakt. Ik voelde me veilig in Canada en Amerika. Natuurlijk heb ik momenten meegemaakt waarin ik moe was en het niet meer zag zitten, maar ik gaf niet op.

Vrienden voor het leven

Door andere backpackers die ik tegenkwam kreeg ik ook veel extra motivatie. Ze waren enorm vriendelijk en stonden open voor contact. Sommigen stelden zelfs voor om een paar dagen samen door te brengen. Dit heb ik vaak gedaan. Hierdoor heb ik zoveel lieve mensen van over de hele wereld leren kennen. Ik heb vrienden voor het leven gemaakt.

De meest indrukwekkende dagen bracht ik door met een stel, allebei doof, maar ze konden goed liplezen. Ik was enorm gefascineerd door de manier waarop zij met elkaar communiceerden. Binnen zes dagen begreep ik gebarentaal. Zelf leerde ik ook al redelijk wat zinnen omzetten in gebaren. Zo zie je maar dat je binnen een korte tijd zo veel kunt leren en dat je veel meer kan dan je denkt.

“Binnen zes dagen begreep ik gebarentaal”

Kamperen in een tent

In Washington en Oregon kampeerde ik een keer. Dit omdat de hotels 250 euro per nacht waren, voor mij onbetaalbaar en bovendien ben ik nog steeds een student. Rond half zes ’s avonds reed ik naar een camping om daar de nacht door te brengen. Dit was geen pretje. Ik sliep op een dun matje met kleding als kussen. Het was enorm koud op de grond, want ik had alleen een slaapzak. Bovendien hoorde ik veel geluiden om mij heen, waar ik wakker van werd. Er liepen verschillende dieren rondom mijn tent. Denk aan, wilde zwijnen en eekhoorns. Na vijf nachten in mijn tent was ik er helemaal klaar mee. Toen heb ik een rust dag gepakt in een hotel. Je wit niet weten hoe lekker ik daar heb geslapen, na die onrustige nachten. Ik ben in ieder geval wel een ervaring rijker geworden.

Aankomst San Diego

Het mooiste moment gedurende mijn trip was dat ik na 3000 km te hebben gefietst aankwam in San Diego, mijn eindbestemming. Op dat moment was ik uitgeput, ik had spierpijn en ik had veel verwerkt in die drie maanden tijd. De stad zag ik in zicht komen en het eerste wat ik dacht was: “holy fuck, ik heb het gewoon gehaald.” Het is zo’n bijzonder gevoel, ik kan het niet eens in woorden uitdrukken. Zoveel blijdschap en ik was zó trots op mezelf. Daarnaast had ik maar liefst 2000 euro opgehaald voor de Monicares Foundation.

“Reizen verandert heel erg je blik op het leven en de wereld”

Reizen in de toekomst

In de toekomst weet ik niet of ik in Nederland wil blijven wonen. De wereld heeft gewoon zoveel moois te bieden. Ik ga sowieso nog meer reizen maken. Voor de lezeressen die ook geïnteresseerd zijn in reizen wil ik meegeven dat je het gewoon moet doen. Je moet niet te veel nadenken en laat het maar allemaal op je af komen. Natuurlijk gaan er wel eens dingen verkeerd, maar daar leer je van. Van een solo reis maken leer je gewoon zo veel. Het fijne hieraan is dat je nergens rekening mee hoeft te houden. Je kan doen wat je wilt en wanneer je wilt. Het is daarnaast enorm interessant en verfrissend.”

Heb jij nu de motivatie gekregen om ook te gaan reizen of heb je zelf een indrukwekkende reis gemaakt, waar je over wilt vertellen? Stuur dan een mailtje naar info@labellabora.nl.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: